งานวิจัยที่เพิ่งตีพิมพ์ใหม่ซึ่งนำโดยนักวิจัยที่เมาท์ไซนาย ระบุถึงความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างการสัมผัสกับสารเพอร์- และโพลีฟลูออโรอัลคิล (PFAS) กับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ผลการวิจัยซึ่งเผยแพร่ในวารสาร eBioMedicine ซึ่งได้รับการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ มีส่วนทำให้เกิดความกังวลทางวิทยาศาสตร์ที่เพิ่มมากขึ้นเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาวของสารเคมีในสิ่งแวดล้อมที่คงอยู่เหล่านี้ PFAS หรือที่มักเรียกกันว่า “สารเคมีตลอดกาล” เป็นสารประกอบสังเคราะห์ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการผลิตเครื่องครัวแบบไม่ติดกระทะ เสื้อผ้ากันน้ำ สิ่งทอป้องกันคราบ และการใช้งานทางอุตสาหกรรมต่างๆ
PFAS ขึ้นชื่อในเรื่องความทนทานต่อการย่อยสลาย จึงสามารถคงอยู่ในสิ่งแวดล้อมและร่างกายมนุษย์ได้เป็นเวลานาน นักวิจัยจาก Mount Sinai ได้ศึกษาว่าระดับ PFAS ที่สูงขึ้นในตัวอย่างเลือดมีความเชื่อมโยงกับความเสี่ยงที่สูงขึ้นของการเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ในระยะยาวหรือไม่ การศึกษานี้ใช้การออกแบบแบบกรณีศึกษาและกลุ่มควบคุมแบบซ้อนภายใน BioMe ซึ่งเป็นธนาคารชีวภาพขนาดใหญ่ที่เชื่อมโยงกับบันทึกสุขภาพอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้รวบรวมข้อมูลทางการแพทย์และข้อมูลประชากรจากผู้ป่วยมากกว่า 70,000 รายที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล Mount Sinai ในนิวยอร์กตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550
นักวิจัยได้คัดเลือกผู้เข้าร่วม 180 คนที่เพิ่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 และจับคู่กับกลุ่มควบคุม 180 คนที่ไม่มีโรคเบาหวาน การจับคู่นี้พิจารณาจากอายุ เพศ และเชื้อสาย เพื่อให้มั่นใจว่าการเปรียบเทียบมีความสอดคล้องกันในตัวแปรทางประชากรศาสตร์ที่สำคัญ ตัวอย่างเลือดจากผู้เข้าร่วมทั้งหมด 360 คนได้รับการวิเคราะห์เพื่อประเมินระดับการสัมผัสสาร PFAS การศึกษาพบว่าผู้ที่มีความเข้มข้นของสาร PFAS ในเลือดสูงกว่ามีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ 2 เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
การสัมผัสกับ PFAS แสดงให้เห็นความสัมพันธ์อย่างมากกับการเกิดโรคเบาหวาน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเพิ่มขึ้นของช่วงการสัมผัสกับ PFAS แต่ละครั้งสัมพันธ์กับความเสี่ยงต่อการเกิดโรคเบาหวานที่สูงขึ้น 31 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ชัดเจนและวัดผลได้ระหว่างการสัมผัสสารเคมีและการเกิดโรค นอกจากการประเมินความเสี่ยงเชิงปริมาณแล้ว งานวิจัยนี้ยังสำรวจกลไกทางชีวภาพที่อาจอธิบายความสัมพันธ์ที่สังเกตได้ ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการสัมผัสกับ PFAS อาจรบกวนการทำงานของระบบเผาผลาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์กรดอะมิโนและการเผาผลาญยา
การหยุดชะงักเหล่านี้อาจส่งผลต่อความสามารถของร่างกายในการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด ส่งผลให้เกิดภาวะดื้อต่ออินซูลิน และนำไปสู่โรคเบาหวานชนิดที่ 2 ในที่สุด นักวิจัยเน้นย้ำว่าการป้องกันการสัมผัสสาร PFAS ควรเป็นเรื่องสำคัญด้านสาธารณสุข พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่าแม้ว่าจะยังจำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อยืนยันความสัมพันธ์เชิงสาเหตุและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณและการตอบสนอง แต่หลักฐานต่างๆ ก็สนับสนุนความสำคัญของการลดการสัมผัสสารเคมีเหล่านี้ให้น้อยที่สุด ทั้งในสถานที่ทำงานและในสถานที่บริโภค
ซึ่งรวมถึงการประเมินทางเลือกอื่นแทนผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนประกอบของ PFAS และการนำมาตรการควบคุมด้านสิ่งแวดล้อมและการผลิตที่เข้มงวดยิ่งขึ้นมาใช้ การศึกษานี้เป็นส่วนหนึ่งของหลักฐานที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ที่เชื่อมโยง PFAS กับภาวะสุขภาพเรื้อรังต่างๆ เช่น ความผิดปกติของฮอร์โมน ระบบภูมิคุ้มกันบกพร่อง และมะเร็งบางชนิด ด้วยอัตราความชุกของโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ทั่วโลกที่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การระบุปัจจัยเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อม เช่น PFAS จึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการพัฒนากลยุทธ์การป้องกันที่ครอบคลุมและใช้เป็นข้อมูลสำหรับนโยบายด้านกฎระเบียบในอนาคต– โดยContent Syndication Services